En zo hebben we, na een betrekkelijk korte formatietijd van 117 dagen, een nieuw kabinet. Dat is iets boven het naoorlogse gemiddelde van 103 dagen. De laatste jaren kwam alleen Rutte II met 54 dagen sneller tot stand. Het is gelukkig nog net geen traditie dat een kandidaat-bewindspersoon struikelt over een cv dat, netjes gezegd, niet helemaal klopt. Echt nieuw is het niet, onoverkomelijk ook niet. De meeste bewindslieden hebben ervaring in het openbaar bestuur, in veel gevallen al als minister of staatssecretaris. Het is een hoopvol begin na de mislukking van het kabinet-Schoof, dat nog voor zijn formele einde al in de vergetelheid is verdwenen. Je kunt zeggen dat de lichten voor Jetten en zijn mensen op groen staan. De vraag is of we de komende tijd een kabinet-Van Agt I (1977-1981) of een kabinet-Lubbers I (1982-1986) krijgen. Anders gezegd: wordt het zoals onder Van Agt een kabinet dat – mede door interne meningsverschillen – uiteindelijk weinig voor elkaar krijgt, terwijl de geesten in het land er langzaam van doordrongen raken dat er door de onzekere ‘nieuwe tijden’ soms onprettige keuzes nodig zijn (met als voorbeeld de stijging van de defensie-uitgaven)? Of wordt het zoals onder Lubbers een kabinet dat de ruimte krijgt om die keuzes inderdaad te maken, als de geesten in de politiek en in het land daar rijp voor zijn? Na de jarenlange stilstand bij de vele dossiers die iedereen uit den treure kent, moeten we hopen op het laatste.