Ed Nijpels

Het gaat ons lukken

We schrijven 21 december 2018. De printers bij de SER draaien op volle toeren. Een lijvig stuk van meer dan tweehonderd pagina’s ziet het licht. Het is de vrucht van intensief polderen door meer dan 150 partijen. Kort samengevat: het wijst de weg naar hoe het kabinet de gewenste 49 procent CO2-reductie kan bereiken met brede steun in de samenleving. In alle onderhandelingsgremia zindert het nog na: het is gelukt. Of met een knipoog naar onze oosterburen: wir schaffen das.

Het Ontwerp van het Klimaatakkoord ademt een sfeer uit van samenwerking. Het doel wordt breed onderschreven. Iedereen brengt onderdelen in die de zogenoemde tonnenjacht tot een succes kunnen maken. Regionale Energiestrategieën worden een samenwerking, dicht bij de burgers, die nog nooit vertoond is. Net als bij het Energieakkoord in 2013 komt er een maatschappelijk proces op gang.

Ed Nijpels, voorzitter van het Klimaatberaad

Zes maanden later presenteert het kabinet het definitieve Klimaatakkoord. Het kostte flink wat politiek zweet om tot keuzes te komen over betaalbaarheid en eerlijke verdeling van lusten en lasten. Maar ook hier hat die Koalition es geschafft om tot overeenstemming te komen. Het parlement schaart zich een paar dagen later achter het kabinetsstuk. Maar de politieke keuzes leiden wel hier en daar tot gemor. Het definitieve akkoord is niet op alle punten geworden wat de 150 partijen hadden bedacht.

Toch begint het echte werk. De krachtenbundeling die er was om tot het ontwerp­akkoord te komen blijft nodig om de doelen ook echt te halen. Samenwerking is keiharde noodzaak. De een na de andere partij zet zijn handtekening onder het akkoord. De mouwen worden opgestroopt.

Wie nu denkt dat iedereen minutieus de afspraken gaat uitvoeren, heeft het mis. De praktijk laat zien dat sommige zaken anders lopen dan wat we op 21 december opschreven. Algen blijken waterstof te kunnen produceren. Een nieuwe Eurocommissaris legt de lat hoger. Burgers blijven harder lopen dan de politiek bedenkt. Tegenslag duikt ook plotseling op, neem het stikstofdossier. De lagere overheden tuigen in hoog tempo samenwerkingsverbanden op.

Kortom, mijn meer dan 150 klimaattafelvrienden en -vriendinnen bewegen mee met wat er verandert. Ze tillen samenwerkingen van de grond, passen oplossingen aan om het reductiedoel te bereiken. Makkelijk? Nee. Spannend? Ja. Onmogelijk? Wir schaffen das.









Deel dit artikel