VERTROUWEN | OPENBAARHEID EN TRANSPARANTIE

Tekst Asha Narain Beeld AI gegenereerd

Achterkamertjes zijn niet het probleem

Waarom vertrouwelijkheid onmisbaar is voor politieke besluitvorming

Meer openbaarheid moet het vertrouwen in de politiek herstellen. In haar boek De magie van de achterkamertjes verdedigt politiek coach Kiki Bakker juist de ruimte die politici nodig hebben om buiten het zicht van de camera te onderhandelen en compromissen te sluiten. Hoe verhouden vertrouwelijk overleg en democratische verantwoording zich tot elkaar?

Meer openbaarheid moet het vertrouwen in de politiek herstellen. In haar boek De magie van de achterkamertjes verdedigt politiek coach Kiki Bakker juist de ruimte die politici nodig hebben om buiten het zicht van de camera te onderhandelen en compromissen te sluiten. Hoe verhouden vertrouwelijk overleg en democratische verantwoording zich tot elkaar?

‘Als je bij voorbaat uitgaat van wantrouwen, verliezen we iets in ons samenspel’

Schijnzichtbaarheid Vertrouwelijk overleg mag dan nodig zijn om tot compromissen te komen, het roept ook de vraag op hoe burgers zicht houden op de besluitvorming. Volgens Bakker is wat zich voor hun ogen afspeelt slechts een deel van het verhaal. ‘We hebben een soort schijnzichtbaarheid. Het openbare debat is maar een heel klein deel van de besluitvorming. Politici debatteren vaak niet om elkaar te overtuigen, maar om de kiezer te laten zien waar ze staan. Dat is belangrijk. Maar als we alleen politieke debatten zouden hebben, zouden we nooit tot besluiten komen.’ Maar hoe blijft democratische controle mogelijk als onderhandelingen achter gesloten deuren plaatsvinden? ‘Ik pleit niet voor een gebrek aan democratische transparantie. Er moet absoluut verantwoording worden afgelegd. Maar een politiek debat kan heel goed achteraf die verantwoording bieden. Dat zien we bijvoorbeeld na een formatie, of grote compromissen. Dat zijn hele belangrijke politieke verantwoordingsmomenten.’

Wie kent de weg? Informele contacten brengen ook risico’s met zich mee. Wie de juiste mensen kent en de ongeschreven regels beheerst, heeft een voorsprong. Hoe democratisch is een systeem waarin politieke invloed zo sterk afhankelijk is van netwerken? Bakker erkent dat probleem. ‘Mensen die binnen de traditionele norm vallen, krijgen vaak met de paplepel ingegoten hoe de politieke cultuur werkt. Anderen moeten dat zelf ontdekken.’ Haar boek helpt mensen die weinig kennis of ervaring van/met de politieke (informele) cultuur hebben om dat sneller te doorzien en te begrijpen. Ze wijst op nieuwkomers die tijdens een fractievergadering merken dat een besluit feitelijk al is genomen. ‘Dan denken ze: wanneer is dit besloten? Heb ik een memo gemist? Je moet kunnen doorzien waar de informele momenten zitten om invloed uit te oefenen.’ Dat geldt niet alleen voor politici. Ook ambtenaren moeten volgens Bakker begrijpen hoe het politieke samenspel werkt. ‘Zij zorgen voor continuïteit en beschikken over inhoudelijke kennis. Maar als ze alleen naar het formele proces kijken, missen ze de belangenafwegingen die daaromheen plaatsvinden.’ Een goed ambtelijk advies houdt daarom rekening met de positie van de bestuurder en de controlerende rol van de volksvertegenwoordiging. ‘Een wethouder heeft soms informatie nodig die inhoudelijk niet noodzakelijk lijkt, maar politiek wel belangrijk is om het gesprek met de raad te voeren.’

Wantrouwen als uitgangspunt Sinds de toeslagenaffaire is de roep om openbaarheid verder toegenomen. Bakker ziet daarin ook een risico. Niet omdat volksvertegenwoordigers minder kritisch zouden moeten zijn, maar omdat volgens haar wantrouwen steeds vaker het vertrekpunt vormt. Bakker ziet dat wantrouwen ook terug in de gemeenteraad. Ze noemt als voorbeeld een raadslid dat een wethouder ervan beschuldigt informatie achter te houden, terwijl het onderwerp ook gewoon ter bespreking op de agenda kan worden gezet. ‘Je mag alles bevragen. Maar waarom zou je direct beschuldigen, als je ook gewoon kunt vragen om het onderwerp te agenderen? Als je bij voorbaat uitgaat van wantrouwen, verliezen we iets in ons samenspel.’ Uiteindelijk draait het voor Bakker om politieke vaardigheid en een helder persoonlijk kompas. Bestuurders en volksvertegenwoordigers moeten voortdurend afwegen wanneer vertrouwelijkheid helpt en wanneer openbaarheid geboden is. Dat leer je door ervaring, stelt ze. ‘Die tijd krijg je bijna niet meer in de politiek. Kamerleden zitten gemiddeld nog maar 3 jaar.’ Ook voor ambtenaren heeft ze een boodschap: ‘Wie stevig staat als persoon en op inhoud, die is niet bang en kan ontspannen ook reageren op kritiek. Dat geldt voor de politiek maar evengoed voor ambtenaren.’

‘Hoe blijft controle mogelijk als onder­handelingen achter gesloten deuren plaatsvinden?’

Deel dit artikel