‘Die is tricky natuurlijk,’ reageert Bruning. Hij snapt waar haar zorg vandaan komt, maar denkt dat juist in die concepten soms de politiek gevoelige informatie te vinden is. Dus zou hij het anders aanpakken. ‘Je zou eigenlijk de vraag moeten stellen: waarom archiveren we dit? Waarom slaan we dit op?’ Heeft een document geen functie, dan kan het inderdaad weg. Maar dat is aan degene die het document heeft gemaakt, benadrukt Bruning, niet aan iemand die het op een later moment om politieke redenen liever kwijt is. Net als Van Gent ziet Bruning hoopgevende signalen. ‘Er zijn heel goede Woo-ambtenaren gekomen, die echt onafhankelijk en servicegericht de verzoeken proberen af te handelen.’ Het verschilt volgens Bruning alleen per organisatie. ‘Je ziet ook nog steeds overheden waarin andere afwegingen worden gemaakt, en een verzoek eerst door de hele ambtelijke molen moet, met alle paraaflijnen.’ Bruning meent dat dit kan worden opgelost door Woo-ambtenaren een onafhankelijke positie te geven. ‘Ik vergelijk het een beetje met de onafhankelijkheid van journalisten binnen een commercieel mediabedrijf.’ Dit betekent niet dat straks alles op straat ligt, zegt hij. ‘De Woo-ambtenaar heeft nog steeds verantwoordelijkheden volgens de wet. Die moet gewoon nog rekening houden met privacybelangen.’

Dienstverlening Van Gent wil dat het afhandelen van Woo-verzoeken wordt gezien als dienstverlening, in plaats van als een juridisch proces. Vraag de verzoeker eerst wat hij wil weten, zegt ze. ‘We moeten er echt wat relaxter mee omgaan.’ Ook voor journalisten kan dit werken, zegt Bruning. Al ligt het eraan of de journalist de desbetreffende ambtenaar vertrouwt. ‘Hoe onafhankelijker die Woo-ambtenaar, hoe functioneler zo’n gesprek. Ook de journalist hoeft dan zijn kaarten niet te verbergen. Die kan dan inderdaad gewoon aangeven waar hij naar op zoek is.’