Andere kiezers
‘Willen we geen aandacht voor onze eigen belangen? Natuurlijk willen we dat’
Wij mopperen met zijn allen flink over de politiek. Er worden geen besluiten genomen, ze zijn alleen maar met zichzelf bezig, ze trekken van talkshow naar talkshow, het is alleen maar scoreboard-politiek, het kortetermijndenken overheerst, samenwerken lukt niet, er wordt eindeloos gesteggeld, grote veranderingen lukken niet meer, eindeloos praten en daden ho maar, veel ijdeltuiterij en schermverslaafdheid, vechten om nieuwsaandacht… En dan gaat het niet alleen om de landelijke politiek maar ook om lokale politiek. En eerlijk gezegd is dat gemopper wel terecht. De politiek is te veel met zichzelf bezig en te weinig met het besturen van land en stad. En dan heb ik het nog niet over het hoppen van partij naar partij, over het afsplitsen van partijen met medeneming van de zetel, over de versplintering van het politieke landschap, over het afbreuk doen aan de democratie door zelf te spreken over een nepparlement, over het niet deelnemen aan debatten in parlement of raadszaal of over het zelfs liegen voor eigen bestwil. In veel opzichten staat onze democratie er niet goed voor. Als wij kijken naar hoe andere landen politiek opereren, word je ook niet vrolijk. Menig verkiezing in andere landen leidt tot het aan de macht komen van – laten we er geen doekjes om winden – dictators. Ik ben er voorstander van om een standbeeld voor Trump en Poetin neer te zetten. Want dankzij hen zetten wij eindelijk stevige stappen op het gebied van Europees samenwerken en van onszelf beschermen, digitaal en fysiek. Maar verder zijn zij geen inspiratie voor het functioneren van onze democratie. Van hen moeten wij het verder niet hebben.
Maar misschien moeten we ons gemopper niet alleen op politici richten, maar vooral ook op onszelf. Want vragen wij als kiezers niet vooral aandacht voor onze eigen problemen en belangen, zoals de hoge benzineprijs of de overlast van irritante fatbikes? Gaat het bij verkiezingen niet vaak om kortetermijnissues in plaats van structurele hervormingen? Zijn wij niet huiverig voor de keerzijden van systeemveranderingen in de zorg of in de landbouw? Willen wij geen aandacht voor onze eigen belangen? Natuurlijk willen we dat. En natuurlijk zullen politici bij verkiezingen dan beloven dat het allemaal beter gaat worden voor ons. Beloftes die vervolgens weer niet worden gerealiseerd. Met meer gemopper als gevolg. Het wordt dus tijd voor een andere insteek. Het moet niet gaan om andere politici. Het moet gaan om andere kiezers. Kiezers die niet bang zijn voor de keerzijden van beslissingen, niet bezig zijn met hun eigen belang, niet overal tegen op zijn, maar ergens voor zijn, kiezers die durven en incasseren. Kortom het is tijd om de partij op te richten: WIJ WILLEN ANDERE KIEZERS.
Mark Frequin is voormalig topambtenaar. Op dit moment is hij adviseur en trainer op het gebied van publiek leiderschap, samenspraak en tegenspraak. Voor de ABD stelde hij het Kompas voor Publiek Leiderschap op.
Deel dit artikel